30-06-10

158 | MEDISCHE BULLETINS EN/OF SCHILDEREN ... ?

Ja, ik weet het. deze blog begint meer en meer op een verzameling medische bulletins te lijken dan op een blog over schilderen. Maar wat doe je eraan. Ondertussen is het exact een volle maand geleden sinds mijn laatste schildering. En of ik dat niet erg vind? Wat dacht je. De periode net voor mijn laatste schildering zat ik net in een naar mijn gevoel goede en productieve drive van schilderingen op groter formaat dan voorheen. En ik genoot er enorm van. En dat gevoel van toen, dat wil ik terug. Is het niet tijdens deze vakantieperiode, dan wacht ik wel tot september in de academie. Maar ik wil het zo graag terug.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben klinkt nu uit de luidsprekers 'It Hurts Me Too' van Elmore James. Zoals meestal, wanneer ik achter mijn pc zit, luister ik ook nu naar de online-zender 'Bigh R Radio Network-Blues FM'. Ik pauzeer even, draai de volumeknop open, en laat de jankende weeklagende muziek mij raken, de muzikale 'Schreeuw" van de blues.

Sinds vorige vrijdagavond (20 juni) ben ik terug thuis na een weekje 'Gasthuisberg'. De reden voor de opname was dat alles eens op punt zou kunnen worden gesteld. De neveneffecten van de infuusmedicatie waren zo overheersend en ondraaglijk geworden dat de positieve effecten i.v.m. Crohn daarbij verbleekten. Ik was bij momenten immobiel geworden, kon nog moeilijk stappen, en kon soms zelfs niet meer autorijden. Het was begonnen met uitslag en jeuk op mijn hoofd. Daarna volgden dikke en pijnlijke voeten, een ontstoken teen, en later de ontdekking van schimmel tussen de tenen die niet meer van elkaar gingen omdat ze zo dik waren. Sorry voor deze details. En dan waren er nog mijn gezwollen handen en pijnlijke gewrichten van vingers, polsen en schouders, die het mij onmogelijk maakten bepaalde bewegingen en handelingen uit te voeren. De extreem droge huid en het verlies van haren nam ik er dan nog bij. Maar alles bij elkaar genomen was dit ondraaglijk geworden.
Pas vrijdag (20 juni) in de late namiddag kreeg ik te horen dat ik daar mijn tijd lag te verdoen, en dat ik naar huis mocht gaan. Ik had reeds twee dagen cortisonen moeten nemen, en vanaf nu zou een andere kuur met cortisonen ervoor moeten zorgen dat de heersende ongemakken snel zouden verdwijnen. En geloof het of niet, maar reeds vanaf zaterdag was er merkelijk een verbetering, en nu zijn de ongemakken (door de neveneffecten van de infusen) bijna volledig verdwenen. Enkel met Crohn blijf ik zitten, mijn eeuwige reisgezel, reeds van in mijn tienertijd. Ik zal het ermee moeten doen. In augustus volgt er dan nog een evaluatie van de toestand, en wordt verder bepaald wat er moet/kan gebeuren.

Afgezien van het feit dat er gedurende mijn verblijf van vijf dagen weinig in huis kwam van het 'op punt stellen van alles', kan ik toch niet zeggen dat ik me daar heb verveeld. Tijdens die vijf dagen heb ik de tweepersoonskamer achtereenvolgens gedeeld met een zeventienjarige jongeman die ofwel sliep ofwel laptopte, met een Amerikaan van 'Nato Headquarters Brussels' die na vijfentwintig jaar in België geen woord Nederlands sprak of begreep, en tenslotte met een man die twee jaar ouder was dan ik, en die samen met zijn echtgenote wat betreft gezondheid al danig op de proef was gesteld, in die mate zelfs dat hij alles reeds had voorzien.
De jongeman stoorde er zich niet aan wanneer ik de ene nacht om 2.30 uur en de volgende nacht om 4.30 uur een bezoek bracht aan het toilet : hij laptopte gewoon verder. Geen idee wat hij daar uitspookte. Genoot hij in het ziekenhuis van zijn vrijheid? Eén keer heb ik een gesprek gehad met zijn vader die evangelisch predikant bleek te zijn. Niets op tegen. Maar als ik dan 's anderendaags via zijn echtgenote een brief krijg overhandigd waarin hij zegt dat sommige dingen (die ik gezegd had zeker?) hem pijn hadden gedaan, en waarin hij een zielige poging doet tot bekeringswerk, ja, dat is er me teveel aan.
En dan de man die reeds 25 jaar in Everberg woonde, maar geen Nederlands sprak of verstond. Een zware mix van medicatie waarvan hijzelf de dosis had teruggeschroefd had zijn maag zodanig bestookt dat hij ondraaglijke pijn leed. Dat was duidelijk. Respect heb ik voor de vrouwelijke arts die in vloeiend engels met deze man praatte en hem kon helpen. Wat me enigszins lichtjes deed huiveren was de gedachte dat een onderdeel van die medicatie bestond uit antidepressiva. En als je dat linkt met 'Nato Headquarters'? Brrrr... Ik mag er niet aan denken.
En dan mijn laatste kamergenoot, een man die samen met zijn vrouw al een het een en het ander had meegemaakt op gebied van gezondheid. Hij had alles reeds in orde gebracht voor het geval het leven echt niet meer te dragen zou zijn. En zijn vrouw, die jaren geleden al door kanker werd getroffen, blijkt van nature optimistisch te zijn. Die paar uurtjes dat ik ze samen heb gezien en gehoord op de kamer, heb ik ze vaak horen lachen. Respect heb ik ook voor deze twee mensen.

En als ik nu van achter mijn toetsenbord even terugdenk aan mijn kamergenoten, en aan alles wat daar in 'Gasthuisberg' heb gezien en gehoord, dan denk ik :'Ach, wat heb ik het toch nog goed'!
kabouter5

13:47 Gepost door Cobalus in Cobalus | Permalink | Commentaren (1) | Tags: crohn, schilderen, cobalus, kanker, laptop, gasthuisberg |  Facebook |

Commentaren

blijf dat voelen. makkelijk gezegd maar..
is er een ander medicijn?
groeten
ludo

Gepost door: ludo | 02-07-10

De commentaren zijn gesloten.